هستم

 

خوشحالم که اینجا هنوز هست. اینکه بعد از فیسبوک و ریدر و پلاس و گودر و همه اینا هنوز اینجا رو دارم حس خوبی بهم میده. اصلا خوبیش به همینه که اینجا نه مثل فیسبوکه و نه ریدر و پلاس و گودر. همینکه میتونم بندازمش و برم و دوباره بعد از هزار سال یادش بکنم بدون اینکه به هزار تا مسیج جواب بدم که کجایی, چرا رفتی, پس چرا برگشتی خودش همونیه که به همه زندگی من میاد. من یه آدم اینجور طوریم. یه آدمی که هزار تا دوست دارم, دلم برا تک تکشون تنگ میشه, با تک تکشون حال میکنم, همشون رو دوست دارم ولی دلم نمیخواد پیشم باشن یا سراغمو بگیرن یا هی حال و احوال کنن و پیغام پسغام بدن یا هی موقعیت جور کنن که همدیگه رو ببینیم. من اصلا چندشم میشه از این حرفای تلفنی چند ساعته و قربون صدقه رفتنهای دوست طوری و این سر کردن تو زار و زندگی یکی دیگه. از این دوستیهایی که دست بزنی به هرجای زندگیت یه نشونه از یکی دیگه باشه. دوستی های پر از عکس و خرت و پرت یادگاری. اینجا رو دوست دارم. این متروکه بودن اینجا رو دوست دارم. 

/ 1 نظر / 8 بازدید

سلام از پیر مرد پرسیدم دوست کیست؟ گفت : همان که محبتش مرا پیر کرد. http://hagheghat.persianblog.ir/